Banu Qasi

Izvor: Wikipedija
Skoči na: orijentacija, traži
Banu Qasi na karti (smeđe) godine 925.

Banu Qasi, Banu Kasi ili Beni Casi (arapski: بنو قسي or بني قسي‎, što znači "sinovi" ili "nasljednici Kasija") ili Banu Musa bili su baskijska Muladi (muslimanska) dinastija koja je u 9. stoljeću vladala gornjim tokom rijeke Ebro prije nego što su je uništili suparnički muslimanski klanovi.

Osnivač dinastije je bio hispano-rimski ili vizigotski velmoža po imenu Kasije (Cassius) [1] koji se godine 714. za vrijeme omejadskog osvajanja Iberijskog poluotoka preobratio na islam. Nakon preobraćenja je osobno putovao u Damask kako bi se poklonio tamošnjem kalifu Al-Validu i od njega je dobio vlast nad oblašću gornjeg toka Ebra. Za Kasija i njegove nasljednike je bilo karakteristično da su zadržali bliske veze sa svojim kršćanskim sunarodnjacima i susjedima, te da su često sklapali brakove sa njihovim vladarskim kućama te ulazili u političke i vojne saveze. Dinastija Banu Qasi je u tom smislu bila polu-neovisna klijentska država Omejadskog Kalifata, a potom omejadskih emira i kalifa u Al-Andalusu, koji su imali problema svojim klijentima nametati vlast. Glavni neprijatelji Banu Qasija su, pak, bili Franci sa sjevera, kao i Kraljevina Asturija sa zapada. Dinastija je svoj vrhunac imala u 9. stoljeću, ali je 928. uništena od suparničke dinastije Tujibida. Sjedište države je bilo u gradu Tudela na jugu današnje Navare.


Vodstvo klana Banu Qasi[uredi VE | uredi]

Sljedeće ličnosti u dokumentima navode kao vođe klana Banu Qasi (u kurzivu su navedene ličnosti za koje povezanost sa porodicom nije jasna/pouzdana):

  • Cassius (Kasije), fl. 714
  • Musa ibn Fortun, (možda ubijen 788), Kasijev unuk
    • Mutarrif ibn Musa, ubijen godine 799., možda sin Musa ibn Fortuna
    • Fortun ibn Musa, ubijen u pobuni 801, možda sin Musa ibn Fortuna, a možda ista ličnost
  • Musa ibn Musa, u. 862, sin Muse ibn Fortuna
  • Lubb ibn Musa, godine875, sin Muse ibn Muse
  • Isma‘il ibn Musa, zajednički vođa do 882, u. 889, sin Muse ibn Muse
  • Muhammad ibn Lubb, zajednički vođa do 882, potom jedini vođa, godine 899, sin Lubba ibn Muse
  • Lubb ibn Muhammad, godine 907, sin Muhammada ibn Lubba
  • Abd Allah ibn Muhammad, godine 915., sin Muhammada ibn Lubba
(borba za nasljedstvo između Mutarrif ibn Muhammada i Muhammad ibn Abd Allaha, 915.-916.)
  • Muhammad ibn Abd Allah, godine 923., sin Abd Allah ibn Muhammada
  • Muhammad ibn Lubb, godine 929., sin Lubb ibn Muhammada
(kraj dinastije)

Izvori[uredi VE | uredi]

  1. Warwick Ball (2009). Out of Arabia: Phoenicians, Arabs, and the discovery of Europe. East & West Publishing. pp. 117–122. ISBN 978-1-907318-00-9. Retrieved 30 March 2013.