Ekstraverzija
Pojam ekstraverzija formuliran je prvi put od Carl Gustav Junga u referatu "O pitanju psiholoških tipova" na psihoanalitičkom kongresu u Münchenu 1913. god. Ovdje je ujedno i skiciran dijalektički odnos između ekstra i introverzije a oba su pojma jasno ograđena od Freudovog seksualnog i patološkog.
Ekstraverzija zapravo znači okretanje libida ka vanjskoj strani. Time je označena očigledna veza subjekta s objektom u smislu pozitivna kretanja subjektivne pažnje ka objektu. Kada je ekstravertni modalitet udomaćen, Jung govori o ekstravertnom tipu.
Ekstravertni tip [uredi]
Netko tko je ekstravertno usmjeren misli, osjeća i djeluje s obzirom na objekt na tako jasan i neposredan način da ne postoji nikakva sumnja u njegov pozitivan stav prema objektu. Stoga je ekstaraverzija na neki način premještanje pažnje iz subjekta u objekat. Ako je ekstraverzija intelektualna, subjekat se prenosi u objekat mislima, ako je ekstraverzija osjećajna, subjekat se prenosi u objekat osjećajima. U stanju ekstraverzije postoji jaka, iako ne isključiva uslovljenost objektom. Jung razlikuje četiri karakterne vrste ekstravertnih tipova, to su :
- Ekstravertni misleni tip
- Ekstravertni osjećajni tip
- Ekstravertni osjetni tip
- Ekstravertni intuitivni tip
Izvor [uredi]
- Psihološki tipovi – definicije (Carl Gustav Jung)
- Psihološke rasprave (C.G.Jung) - pogovor (Dr. Stevan Vlajković)
