GP-25
| GP-25 | |
|---|---|
 Izvorni GP-25 bacač granata |
|
| Vrsta | Bacač granata |
| Država porijekla |  SSSR |
| Povijest uporabe | |
| Korišten od | Vidi korisnici |
| Povijest proizvodnje | |
| Projektant | TsKIB SOO |
| Projektirano | 1972. - 1978. |
| Proizvođač | KBP Instrument dizajnerski ured |
| Razdoblje proizvodnje | 1978. |
| Inačice | GP-25 GP-30 BG-15 GR-6 |
| Svojstva | |
| Dužina | 323 mm (GP-25) 275 mm (GP-30) |
| Masa | 1.5 kg (GP-25) 1.3 kg (GP-30) 5 kg (GR-6) |
| Brzina | 76.5 m/s |
| Bojeva glava | A-IX-1 eksploziv TNT eksploziv |
| Domet | 100 - 400 m |
GP-25 Kostyor (kostur), GP-30 Obuvka (cipela) i BG-15 Mukha (muha) su sovjetski bacači granata namijenjeni automatskoj pušci AK-47, kao i njenim derivatima. Prvi puta su viđeni u Zapadu 1984., tokom sovjetske ratne invazije u Afganistan. Prvobitna verzija pod oznakom BG-15 bila je postavljena na cijev jurišnih pušaka AK-74. Glavna proizvodna inačica, GP-25 imala je drugačiji princip nišanjenja. Najnovija verzija, GP-30, je evoluirana inačica modela GP-25, laganija je, lakša i jednostavnija za korištenje.
Sadržaj |
Razvoj [uredi]
Razvoj bacača granata GP-25 započeo je 1966. od strane Središnjeg ureda za dizajn i istraživanje sportskog i lovačkog oružja. Razvoj je nastavljen tokom 1970-ih, dok je bacač granata u službu uveden 1978. 1989. u službu ulazi GP-30 a namijenjen je jurišnim puškama iz serije AK-100.
Opis [uredi]
Bacač granata ima kalibar od 40 mm i koristi isti High-low sustav koji je razvijen od strane Njemačke krajem 2. svjetskog rata. Za razliku od zapadnih bacača granata, u ovaj sovjetski bacač, granata se stavlja sprijeda, direktno u usta cijevi. Iza same cijevi nalazi se okidač kojim se ispaljuje već postavljena granata.
Životni vijek trajanja ovog bacača granata je 400 ispaljenih granata.
Granata [uredi]
Bacač je dizajniran za ispaljivanje posebnih 40 mm granata. Originalna granata koja je prvotno namijenjena ovom bacaču je VOG-15 (7P17) fragmentacijska granata.
Također, dostupna je i odskočna bomba VOG-25P. Ona funkcionira po principu da kada odskoči u zrak na visinu od 0,5 do 1,5 metara upaljač detonira njenu eksploziju
Dostupne su i dimne bombe koje su se na početku zvale GRD-40. Sada postoji niz dimnih bombi različitih raspona udaljenosti - GRD-50 (50 metara), GRD-100 (100 metara) i GRD 200 (200 metara). Te dimne bombe u mogućnosti su stvoriti dimnu zavjesu od 20 metara koja može trajati do jedne minute te se uz pomoć vjetra raspršiti i do pet metara u sekundi.
Karakteristike granata [uredi]
| VOG-15 (7P17) | ||
|---|---|---|
| Težina | Težina bojne glave | Punjenje bojne glave |
| 250 gr. | 48 gr. | A-IX-1 eksploziv |
| VOG-25P | ||
| 278 gr. | 37 gr. | TNT eksploziv |
| GRD-50/100/200 | ||
| 278 gr. | 90 gr. | - |
Korisnici [uredi]
Rusija[1]
Gruzija: lokalna proizvodnja.[2]
Litva: litavske oružane snage.[3]
Sjeverna Koreja[4]
Srbija
Ukrajina[1]
Izvori [uredi]
- ↑ 1,0 1,1 Jones, Richard D. Jane's Infantry Weapons 2009/2010. Jane's Information Group; 35 edition (January 27, 2009). ISBN 978-0710628695.
- ↑ Mod.gov.ge
- ↑ Povamzdinis granatsvaidis GP-25
- ↑ [http://www.fas.org/nuke/guide/dprk/nkor.pdf NORTH KOREA COUNTRY HANDBOOK]
Koll, Christian (2009). Soviet Cannon - A Comprehensive Study of Soviet Arms and Ammunition in Calibres 12.7mm to 57mm, Austria: Koll. ISBN 978-3-200-01445-9.
