Lancelot
Lancelot, pisan i kao Launcelot, znan i kao Lancelot od jezera (francuski: Lancelot du Lac), jedan je od glavnih vitezova romantične legende o Kralju Arthuru, poznat kao zaljubljenik u Arthurovu kraljicu Guinevere i otac viteza Sira Galahada.[1]
Lancelotovo se ime prvi put pojavilo u liku jednog od Arthurovih vitezova u poemi Érec et Énide Chrétien de Troyesa iz 12. stoljeća. Isti ga je autor kasnije pretvorio u heroja, prepričavši legendu o otmici Guinevere, koju spašava njen obožavatelj, vitez Lancelot. De Troyes je u sagu umetnuo i bajku o Lancelotovom odrastanju među jezerskim vilama iz njemačke poeme Lanzelet.[1]
Ove su dvije teme tijekom 13. st. doživjele daljni razvoj, u velikom Opusu vulgata zvanom i Lancelotova proza. U tim pričama Lancelota, nakon smrti njegova oca, kralja Bana preuzima čarobnica Vivien, Gospa od jezera, koja ga je nakon odrastanja i otpravila na Arthurov dvorac. Njen brižni odgoj i obrazovanje, u kombinaciji s inspirativnom silinom njegove ljubavi prema Guinevere, pretvorilo ga je u model viteštva.[1]
U kasnijim poemema iz tog opusa – u kojima su vrline svjetovnog viteštva suprotstavljene dotadašnjim idealiziranim predožbama o vitezovima kojih za njihova junačka djela pokreće platonska ljubav prema idealiziranoj gospi – kao lik savršenog viteza pojavljuje se i Lancelotov sin, Sir Galahad, čija je majka Elaine, kći čuvara grala kralja Pelleasa. U njima se štoviše Lancelotova preljubnička ljubav prema kraljici opisuje kao uzrok propasti u potrazi za Svetim gralom, i krucijalni razlog koji je pokrenuo fatalni lanac događaja koji su doveli do raspada viteškog jedinstva Okruglog stola.[1]
Lancelot je bio glavni lik engleske srednjovjekovne romantike krajem 14. stoljeća. Poema Smrt Arturova (Le Morte d'Arthur), govori o fatalnoj strasti Lancelota za časnu djevu Elaine i o tragičnom kraju Lancelotove ljubavi prema Guinevere.[1]
On je i centralni lik u proznom djelu Le Morte Darthur Thomasa Malorya iz 15. stoljeća, u kojemu Lancelotova rastrzanost između ljubavi prema Guineveri i njegove odanosti prema svom kralju koji dovodi do Arthurove »tužne smrti i odlaska s ovoga svijeta«.[1]
