Sabino Palumbieri

Izvor: Wikipedija
Prijeđi na navigaciju Prijeđi na pretraživanje

Sabino Palumbieri (Lavello, Potenza, 1. siječnja 1934.[1]), talijanski je rimokatolički svećenik, salezijanac, esejist, publicist[1] i novinar.

Životopis[uredi VE | uredi]

Rodio se u Lavellu kod Potenze 1934. godine. Svećenićke je sakramente primio 1961. godine. Studirao je na filozofskom i teološkom fakultetu gdje je diplomirao. Doktorirao je antropologiju. Predavačem je na Salezijanskom papinskom sveučilištu (Pontificia Studiorum Universitas Salesiana).

Djela[uredi VE | uredi]

Napisao je brojne studije. Piše ih s antropološkog gledišta. Studije se bave izvorima značajnim za događanja našega vremena. Među njegova djela spadaju Volto, cuore, mani dell'uomo: Le tre encicliche di Giovanni Paolo II rivisitate e articolate (1983.) i L'uomo e il futuro (Collana futuroggi) (1991.).

Objavio je i ova djela:[2]

  • L'ateismo e l'uomo. La fede e la sfida (1986.)
  • Don Bosco e l'uomo nell'orizzonte del personalismo (1987.)
  • Cristo risorto leva della storia (1988.)
  • Padre Pio e il mondo d'oggi. Un dono e un impegno (Ed. Casa Sollievo della sofferenza, S.Giovanni Rotondo 1989.)
  • L'uomo e il futuro, I / È possibile il futuro per l'uomo? (1991.)
  • Ogni giorno è Pasqua. Meditazioni e testimonianze (1995.)
  • L'uomo questa meraviglia. Antropologia filosofica I (Urbaniana University Press, Vatikan 1999.)
  • L'uomo, questo paradosso. Antropologia filosofica II. Trattato sulla concentrazione e condizione antropologica (Urbaniana University Press, Vatikan 2000.)
  • Sorsate nel deserto (2002.)
  • Cristo risorto. Nostra gioia e pace (Urbaniana University Press 2003.)
  • La via lucis. Luce nella notte (2004.)
  • L'uomo meraviglia e paradosso. Trattato sulla Costituzione, concentrazione e condizione antropologica (Urbaniana University Press 2006.)
  • Negli occhi e nel cuore la speranza. Testimoni di Gesù risorto (2006.)

Društvena djelatnost[uredi VE | uredi]

Osnovao je društvo TR-2000 (Svjedoci Uskrsnuća za Jubilej 2000.). Organizirao je nacionalne pokrete s međusobnim kulturnim vezama i s humanistiko-kršćanskim djelatnostima. Organira novi način pučke pobožnosti među ljudima. Ta nova pučka pobožnost koja se raširila diljem svijeta naziva se Via Lucis (na hrvatskom: Put svjetlosti).

Via Lucis treba biti poticaj obnove kulture života koja je otvorena nadi i sigurnosti koju daje vjera, da bi dalo snage ljudima koji žive u društvu u kojem je svojstveno promicanje kulture smrti, očaja i nihilizma.[3]

Izvori[uredi VE | uredi]

  • Međugorje - mjesto molitve Predavanja s godišnjih međunarodnih susreta za vodiče i voditelje - Neum 2000. Pristupljeno 17. listopada 2012.
  1. 1,0 1,1 ZAM Sabino Palumbieri. Pristupljeno 17. listopada 2012.
  2. (ital.) Prof. Sabino Palumbieri. Pristupljeno 17. listopada 2012.
  3. (engl.) The Way of Light (Via Lucis) - History and Explanation of the Devotion, Catholic News Agency Pristupljeno 17. listopada 2012.

Vanjske poveznice[uredi VE | uredi]