Prijeđi na sadržaj

Sabino Palumbieri

Izvor: Wikipedija

Sabino Palumbieri (Lavello, Potenza, 1. siječnja 1934.[1]), talijanski je rimokatolički svećenik, salezijanac, esejist, publicist[1] i novinar.

Životopis

[uredi | uredi kôd]

Rodio se u Lavellu kod Potenze 1934. godine. Svećenićke je sakramente primio 1961. godine. Studirao je na filozofskom i teološkom fakultetu gdje je diplomirao. Doktorirao je antropologiju. Predavačem je na Salezijanskom papinskom sveučilištu (Pontificia Studiorum Universitas Salesiana).

Djela

[uredi | uredi kôd]

Napisao je brojne studije. Piše ih s antropološkog gledišta. Studije se bave izvorima značajnim za događanja našega vremena. Među njegova djela spadaju Volto, cuore, mani dell'uomo: Le tre encicliche di Giovanni Paolo II rivisitate e articolate (1983.) i L'uomo e il futuro (Collana futuroggi) (1991.).

Objavio je i ova djela:[2]

  • L'ateismo e l'uomo. La fede e la sfida (1986.)
  • Don Bosco e l'uomo nell'orizzonte del personalismo (1987.)
  • Cristo risorto leva della storia (1988.)
  • Padre Pio e il mondo d'oggi. Un dono e un impegno (Ed. Casa Sollievo della sofferenza, S.Giovanni Rotondo 1989.)
  • L'uomo e il futuro, I / È possibile il futuro per l'uomo? (1991.)
  • Ogni giorno è Pasqua. Meditazioni e testimonianze (1995.)
  • L'uomo questa meraviglia. Antropologia filosofica I (Urbaniana University Press, Vatikan 1999.)
  • L'uomo, questo paradosso. Antropologia filosofica II. Trattato sulla concentrazione e condizione antropologica (Urbaniana University Press, Vatikan 2000.)
  • Sorsate nel deserto (2002.)
  • Cristo risorto. Nostra gioia e pace (Urbaniana University Press 2003.)
  • La via lucis. Luce nella notte (2004.)
  • L'uomo meraviglia e paradosso. Trattato sulla Costituzione, concentrazione e condizione antropologica (Urbaniana University Press 2006.)
  • Negli occhi e nel cuore la speranza. Testimoni di Gesù risorto (2006.)

Društvena djelatnost

[uredi | uredi kôd]

Osnovao je društvo TR-2000 (Svjedoci Uskrsnuća za Jubilej 2000.). Organizirao je nacionalne pokrete s međusobnim kulturnim vezama i s humanistiko-kršćanskim djelatnostima. Organira novi način pučke pobožnosti među ljudima. Ta nova pučka pobožnost koja se raširila diljem svijeta naziva se Via Lucis (na hrvatskom: Put svjetlosti).

Via Lucis treba biti poticaj obnove kulture života koja je otvorena nadi i sigurnosti koju daje vjera, da bi dalo snage ljudima koji žive u društvu u kojem je svojstveno promicanje kulture smrti, očaja i nihilizma.[3]

Izvori

[uredi | uredi kôd]
  • Međugorje - mjesto molitve Predavanja s godišnjih međunarodnih susreta za vodiče i voditelje - Neum 2000. Pristupljeno 17. listopada 2012.
  1. a b ZAM Sabino Palumbieri. Pristupljeno 17. listopada 2012.
  2. (ital.) Prof. Sabino Palumbieri. Pristupljeno 17. listopada 2012.
  3. (engl.) The Way of Light (Via Lucis) - History and Explanation of the Devotion, Catholic News Agency Pristupljeno 17. listopada 2012.

Vanjske poveznice

[uredi | uredi kôd]