Đorđe Ocić

Izvor: Wikipedija
Prijeđi na navigaciju Prijeđi na pretraživanje
Đorđe Ocić
Puno ime Đorđe Ocić
Rođenje Dalj, 22. rujna 1934.
Smrt Beograd, 22. siječnja 2008.
Zanimanje pisac
Nacionalnost Srbin

Đorđe Ocić (Dalj, 22. rujna 1934. − Beograd, 22. siječnja 2008.) je bio srpski književnik.

Životopis[uredi VE | uredi]

Đorđe Ocić se školovao u rodnom Dalju, Vukovaru i Osijeku. Nakon završetka srednje škole, seli se u Beograd, gdje završava Filozofiju na Filozofskom fakultetu. Kao profesor je radio u gimnazijama u Vrbasu i Bečeju, kao i u beogradskoj 11. gimnaziji (1963. − 1991.). Bio je član "Udruženja književnika Srbije" (od 1983. godine), "Udruženja dramskih pisaca Srbije" i "Srpskog filozofskog društva". Živio je i pisao u Beogradu (do 1991. godine), Dalju (90-ih godina 20. stoljeća) i Baru.

Njegova djela se većinom vezuju za Podunavlje, odnosno mitsko "Erdabovo", kraj koji je sam nazvao prema početnim slovima naselja Erdut, Dalj, Borovo i Vukovar.

Za svoj prvi roman Istraga, nagrađen je nagradom "Miloš Crnjanski". Sljedeći roman Smrt u Erdabovu posvijetio je Milutinu Milankoviću. Iako je sebe ponajprije smatrao romanopiscem, pisao je i pripovjetke, poeziju, drame, eseje, rasprave... Napisao je i nekoliko radio-drama: za radio-igru Neobični razgovori dobio je 2. nagradu na konkursu Radio Beograda 1976. godine. Za komediju Flora i fauna dobio je treću nagradu za komediju u Jagodini 1979. godine, a za dramu Avgusti specijalnu nagradu TV Beograda na natječaju Udruženja dramskih pisaca Srbije 1989. godine. Krajem 1980-ih godina u svojim raspravama tumačio je srpsko-albanske i srpsko-hrvatske odnose. O njegovim romanima je 1999. godine pisao filozof Žarko Vidović u svojoj studiji Romani Đorđa Ocića - poetofilosofija i komentari.

Preminuo je 22. siječnja 2008. godine u Beogradu, a pokopan je dva dana kasnije u rodnom Dalju.

Djela[uredi VE | uredi]

Romani[uredi VE | uredi]

Pripovjetke[uredi VE | uredi]

  • Suveniri, "Filip Višnjić", Beograd 2005. (COBISS)

Drame[uredi VE | uredi]

  • Avgusti, Beograd 1989.
  • Na Zlatnom Rogu, Znamen, Beograd 2001.
  • Čudo od čoveka, Znamen, Beograd 2001.
  • Hamlet u blu-džinsu (koautorstvo s Dobroslavom Smiljanićem), Znamen, Beograd 2002.
  • Krvna zrnca, Drugo stanje, Znamen, Beograd 2003.
  • Milanković ili Lako je geniju, Beograd 2006.

Rasprave[uredi VE | uredi]

  • I Srbi su Crnogorci (Kosovo i srpsko pitanje), Narodna knjiga, Beograd 1989.
  • Kad bi bio Slobodan (Dijaloški ogled o voždu i narodu), Znamen, Beograd 1990.
  • Srbi i Hrvati na posmatranju, Znamen, Beograd 1999.

Pjesme za djecu[uredi VE | uredi]

  • I u bašti i u mašti, Znamen, Beograd 1991. ISBN 86-81653-03-02 (COBISS)
  • Reči u šetnji, (suautorstvo s kćerkom Jelenom Ocić), Rad, Beograd 1996.

Radio igre[uredi VE | uredi]

  • Neobični razgovori, Radio Beograd, 1976.
  • Deca spavaju, 1998.

Komedije[uredi VE | uredi]

  • Flora i fauna, 1979.

Godine 2012. Službeni glasnik i Srpska književna zadruga objavili su Dela Đorđa Ocića u 8 knjiga, među kojima i roman Slavljenik iz piščeve rukopisne zaostavštine.

Nagrade[uredi VE | uredi]

  • Druga nagrada na konkursu Radio Beograda za dečju igru za "Neobične razgovore" 1976.
  • Treća nagrada za komediju "Flora i fauna" na konkursu Dana komedije u Jagodini 1979. godine.
  • Nagrada Miloš Crnjanski za roman "Istraga", 1982.
  • Specijalna nagrada TV Beograd na konkursu Udruženja dramckih pisaca Srbije za dramu "Avgusti", 1989.

Izvori[uredi VE | uredi]

Vanjske poveznice[uredi VE | uredi]