Nikola Hećimović Bracija

Izvor: Wikipedija
Prijeđi na navigaciju Prijeđi na pretraživanje

Nikola Hećimović - Bracija (Bukovac, kraj Gospića, 3. studenog 1920. — između Slunja i V. Kladuše, 26. veljače 1944.) bio je sudionik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis[uredi VE | uredi]

Rođen je 3. studenog 1920. godine u selu Bukovcu kraj Gospića. Do 1941. godine bavio se ratarstvom u selu i povremeno išao na sezonske poslove. Pripadao je lijevom krilu Hrvatske seljačke stranke i posebno se isticao kao protivnik frankovaca, a zatim i ustaša.[1]

Krajem 1941. godine, stupio je u partizanski odred „Ljubovo“. U isto vrijeme primljen je za člana Komunističke partije Jugoslavije. Kada je krajem godine od njegovog odreda i novih boraca formiran Korenički bataljun „Ognjen Prica“, postao je borac u njegovoj Drugoj četi.[1]

Sudjelovao je u borbama protiv talijanskih vojnika kraj Korenice, a istakao se prilikom napada na talijansku posadu u Donjem Lapcu, 27. veljače 1942. godine. U napadu je bombama raznio jedan bunker i u utvrđenoj zgradi zaplijenio radio-uređaj. Istakao se i sljedećeg mjeseca prilikom partizanskog napada na talijansku posadu u Srbu. Bio je dio jurišne grupe Drugog bataljuna, koja je pokušala osvojiti školu u kojoj su se talijanski vojnici bili utvrdili.[1]

Po zadatku Okružnog komiteta KPH za Liku, u ljeto 1942. godine, prebačen je iz bataljuna „Ognjen Prica“ u Kosinj, gdje su tada bili formirani Kosinjski bataljun „Matija Gubec“ i Četvrti lički partizanski odred. Bracija je bio postavljen za političkog komesara Druge čete bataljuna „Matija Gubec“.[1]

Po odluci Okružnog komiteta KPH za Liku, 1943. godine bio je povučen iz vojne postrojbe i postavljen za tajnika Kotarskog komiteta KPH za kotar Perušić. Početkom 1944. godine, upućen je na partijski tečaj, koji se održavao u Topuskom. Vraćajući se s tečaja, poginuo je nesretnim slučajem, 26. veljače 1944, na putu između Velike Kladuše i Slunja.[2]

Ukazom Prezidija Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 20. prosinca 1951. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Izvori[uredi VE | uredi]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Narodni heroji Jugoslavije. Mladost, Beograd, 1975. godina, 265. str.
  2. Kronologija Narodnooslobodilačke borbe naroda Hrvatske 1941.-1945. SABARH, Zagreb, 2013. godina, 545. str.