Pirimidin

Izvor: Wikipedija
Prijeđi na navigaciju Prijeđi na pretraživanje

Pirimidin je heterociklički aromatski organski kemijski spoj sličan benzenu i piridinu, koji sadrži dva atoma dušika u pozicijama 1 i 3 šestočlanog prstena.[1] spoj je izomeran sa dva druga obika diazina.

Nukleotidi[uredi VE | uredi]

Tri nukleobaze, sastavni dijelovi nukleinskih kiselina, citozin (C), timin (T), i uracil (U), su derivati pirimidina:

Hemijska struktura citozina Hemijska struktura timina Hemijska struktura uracila

U molekulama DNA i RNA ove baze stvaraju vodikove veze sa svojim komplementarnim bazama, derivatima purina. Purinske baze adenin (A) i guanin (G) stvaraju vodikove veze sa derivatima pirimidina timinom (T) i citozinom (C). U molekuli RNA komplementarna baza adeninu je uracil (U) umjesto timina (T) i parovi koji se formiraju su adenin-uracil i guanin-citozin.

Ovo uparivanje baza spada u Watson-Crickovu teoriju osnovnog uparivanja komplementarnih nukleotidnih baza. Mogući su i drugi načini uparivanja u molekulama DNA i RNA.

Kemijske osobine[uredi VE | uredi]

Pirimidin dijeli mnoge osobine sa piridinom. Kako se broj atoma dušika u prstenu povećava, π elektroni u prstenu postaju slabiji i zbog toga je teže provesti reakcije elektrofilne aromatične supstitucije, dok se nukleofilna aromatična supstitucija provodi lakše. Primjer za ove supstitucije je zamjena amino skupine u 2-aminopirimidinu sa klorom i njena povratna reakcija. Smanjenje rezonantne stabilizacije elektrona u prstenu pirimidina dovodi do moguće reakcije adicije i cijepanja prstena koje se češće odvijaju od supstitucija.

Pirimidin se može pronaći u meteorima, iako znanstvenici još ne znaju njegovo porijeklo. Pirimidin se može fotolitički razložiti na uracil pod djelovanjem UV svjetlosti.

Organske sinteze[uredi VE | uredi]

Derivati pirimidina mogu se pripremiti u lsborstoriju postupkom organske sinteze.

Osnovna metoa uključuje reakciju određenih amida sa nitrilima pri čemu dolazi do elektrofilne aktivacije amida sa 2-kloro-pirimidinom i anhidridom triflormetanosulfona.

Pyrimidine Synthesis Movassaghi 2006

Vidi također[uredi VE | uredi]

Izvori[uredi VE | uredi]

  1. Gilchrist, Thomas Lonsdale; Gilchrist, T. L. (1997). Heterocyclic chemistry, New York: Longman.