Ćevapi
Izvor: Wikipedija
 |
Ovaj članak ili dio članka nije pokriven izvorima (literatura, internetske stranice itd.) Pomozite Wikipediji navođenjem odgovarajućih izvora. |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
Ćevapi (tur. kebap "na komadiće izrezano meso" ili "nasjeckano meso"), poznati i kao ćevapčići, su jelo od mljevenog mesa, popularno u zemljama nekadašnjeg Osmanskog Carstva na Balkanu.
Inačice[uredi]
Poznati su i svim krajevima bivše Jugoslavije u kojima su vladali Turci, ali receptura nije svugdje ista – rabe se različite vrste mesa, poput telećeg, svinjskog i junećeg, ili kombinacija ove tri vrsta mesa.
- U Hrvatskoj su ćevapi dugi od 5 do 12 cm, od kombinacija mesa, ovisno o proizvođaču, poslužuju se sa lukom (ponekad s ajvarom), lepinjom - koja je namočena temeljcem i zapečena na plati i vrhnjem (iz Zagorja ili uvozni iz Srbije i Hercegovine). Uz ćevape se tradicionalno pije pivo. U unutrašnjosti Hrvatske a posebno u Zagrebu se nakon rata popravila kvaliteta ćevapa zbog imigranata iz područja BiH.
- U Bugarskoj i Rumunjskoj ćevapi su dugački i imaju oko 15 cm pa i više.
- U Bosni i Hercegovini su dužine od 4 cm do 12 cm. Na područje Bosne, gdje su nacionalni specijalitet, ćevape su oko 1500. uvezli Turci. Ćevapi se služe u krušnoj lepinji odnosno somunu koje se može po želji politi posebnim umakom koji daje posebnu aromu. Pripremaju se na više načina, a recepti su tajni. Poznatiji su banjalučki, travnički, sarajevski i šiš-ćevap.
Prateći specijalitet su "đulbastije ili bugarski ćevapi" koje se pripremaju na sličan način kao obični ćevapi, s tim što se ćevapi spljošte tako da izgledaju kao male pljeskavice i služe se obavezno u kajmaku, a kao prilog poslužuje se crveni luk.
- U Srbiji ćevapi su nešto duži, oko 10 cm, a poznati su i oni pripremljeni u Leskovcu. Ne služe se u lepinji (zato se niti ne jedu "usput") već isključivo na tanjuru, obično sa lukom. U Leskovcu se nazivaju ć(e)vapčići, što je samo formalni deminutiv, čest u tom kraju.
