Stefan Nemanja

Izvor: Wikipedija
Skoči na: orijentacija, traži
Stefan Nemanja
Nemanja.jpg
Stefan Nemanja
veliki župan raški
Vladavina 1168. - 1196.
Prethodnik Tihomir Zavidović
Nasljednik Stefan Prvovjenčani
Supruga Ana Anastazija
Djeca
Vukan Nemanjić, Stefan Prvovjenčani, Sveti Sava, Jefimija, Elena
Dinastija Nemanjići
Otac Zavida
Rođen 1113., Ribnica (Podgorica), današnja Crna Gora
Preminuo 13. veljače 1199., Hilandar, današnja Grčka
Pokop manastir Studenica
Potpis
Vjera Pravoslavlje

Stefan Nemanja (crkvenoslavenski: Стѣфань, srpski: Стефан Немања), crkveno ime sveti Simeon, Ribnica (Podgorica), današnja Crna Gora, 1113. - Hilandar, današnja Grčka, 13. veljače 1199.), bio je veliki župan raški 1168.-1196., rodonačelnik srpske kraljevske loze Nemanjića.

Životopis[uredi VE | uredi]

Stefan Nemanja rođen je 1113. godine u Ribnici (Podgorica), današnja Crna Gora. Kao župan upravljao je oblastima oko Toplice, donje doline Ibra, Rasine, Reke i Dubočice. Bio vjenčan s Anom, crkvenoga imena sveta Anastasija. Prihvatio je vazalski odnos prema Bizantu, s kojim je često ratovao do smrti cara Manuela Komnena 1180. godine, kada ga je napao najprije s Mađarima, a potom i sam, i uspio proširiti državu priključivši Raškoj dukljansku državu, Trebinje, Hum i Hvosno (današnja Metohija). Poslije neuspješnog pokušaja sklopanja saveza s njemačkim carom Friedrichom Barbarossom u borbi protu Bizanta, morao je vratiti osvojene teritorije preko Morave Bizantu, ali je zadržao samostalnost Raške. 1185. godine razorio je gradove Danj, Sard, Skadar, Svač i Ulcinj, a osvajanje gradova u Duklji (Zeti) završio je 1186. godine.[1] Grad Bar pao je kasnije (oko 1189. godine) i izgleda sačuvao svoju autonomiju.[1] Grad Kotor je pošteđen razaranja, a veliki župan je u njega prenio i jednu od svojih rezidencija ("dvor").[1]

Ratovao je i s Dubrovnikom, ali pošto nije uspio osvojiti ga, sklopio je mir 1186. godine (sačuvan je primjerak toga ugovora na latinskome jeziku, s potpisom Stefana Nemanje)[1] i dopustio Dubrovčanima slobodno trgovanje po Raškoj te korištenje pašnjaka i šuma. Imao je značajan oslonac u crkvi, što mu je pomoglo u učvrsćivanju vlasti te razvijanju feudalizma, dajući joj za uzvrat određene povlastice, velike zemljišne posjede, zidajući manastire i crkvene hramove (Studenica, Đurđevi Stupovi, Bogorodičin manastir, Sveti Nikola kraj Kuršumlije).[1] Oštro se suprotstavio širenju bogumilskog pokreta na srpskim teritorijima. Bogumile je progonio.[1] Nakon što se je Bizant oslobodio pritiska križara, bizantska se vojska sukobila s Nemanjom i potukla ga na rijeci Moravi 1190. godine.[1]

Godine 1196. odrekao se prijestolja u korist srednjega sina Stefana Prvovjenčanog, zamonašio se u Studenici i uzeo ime Simeon, a potom otišao na Svetu Goru, gdje je s najmlađim sinom, svetim Savom, podigao manastir Hilandar načinivši od njega značajno srednjovijekovno književno i duhovno središte. U njegove se zadužbine u Srbiji ubrajaju Bogorodičin manastir i Sveti Nikola kod Kuršumlije, Đurđevi stupovi i Studenica. Umro je u Hilandaru te proglašen za sveca a njegove moći se nalaze u manastiru Studenica.

Galerija[uredi VE | uredi]

Vidi još[uredi VE | uredi]

Izvori[uredi VE | uredi]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Stefan Nemanja, enciklopedija.hr, pristupljeno 17. prosinca 2017.